AB, Brussel
De genaamde P.D. uit Engeland moet intussen zowat de artiest zijn wiens afgeleefde tronie ik al het meest ben gaan aanschouwen. Dat is niet uit een soort ramptoerisme omdat elke passage de finale kan zijn, noch uit een blinde adoratie voor wat sommigen als ultiem rock ’n rollgedrag zullen aanzien. Neen, de man kan naast verslavingen onderhouden vooral uitstekend songschrijven. Eind dit jaar komt zijn tweede soloplaat uit; schrijf die alvast bij op jouw verlanglijst.
Deze passage kaderde in de Libertinestour rond hun derde langspeler Anthems for doomed youth. De afgelopen maanden werd er afgekickt en oude vetes begraven. Tijdens deze tour blijken de likely lads wispelturig zoals steeds: flauwtjes in Amsterdam, in bloedvorm tijdens de eerste passage in de AB. De herkansing in Brussel bleek ergens tussen de twee in te vallen. De heren hadden er duidelijk zin in en de trouwe aanhang van de libs heeft niet veel nodig om uitzinnig te wezen. Bovendien bleken een aantal anthems van de laatste plaat (ik denk maar aan Heart of the matter) uitstekende kandidaten om over pakweg een jaar effectief anthems te worden.
Jammer genoeg viel het middenin de set letterlijk op zijn gat. Dat lag voornamelijk aan een songkeuze die ervoor zorgde dat het tempo helemaal uit benen verdween. Een domper op de feestvreugde die weliswaar naar het einde toe uitstekend rechtgetrokken werd. Graag ook een aparte vermelding voor een uitstekende Gary Powell en John Hassall, voor wie de term stoïcijns wel lijkt uitgevonden.
De heren waren in topvorm, maar de vraag is hoelang het deze keer blijft duren.