Vergeet het: rust, dat gaat gij nooit vinden. Gelijk wat zult gij nooit vinden en ter gelijker tijd alles. Alles wat ge niet nodig hebt, eerst. En als ge het toch nodig zou hebben, maakt ge u eigen wijs dat dat niet zo is. Ge maakt uw eigen constant iets wijs. In plaats van telkens de dobber radicaal te vergooien, moet ge er misschien eens bij stilstaan dat ge niet eens wilt vissen. Misschien wilt ge gewoon aan het water zitten en kijken, kijken wat er gebeurt. Of niet.
Ge wilt het voelen, het meemaken, eventueel beschrijven – zij het dan stil in je hoofd, Samson. Maar ge zijt bang, ge zijt gewoon bang. Een schijtluis. Een angsthaas. Een panniekkiek. Dat laatste is natuurlijk geen woord, maar een opsomming die slechts uit twee elementen bestaat, is geen opsomming. Dan bouwt ge structuurkes, onder het mom van rust en standvastigheid en evenwicht. Dat is slechts een schuilhut, man. Schuilen tot het helemaal uitgeklaard is, dan pootje voor pootje buiten. Zijt ge blij dat ge buiten zijt? Natuurlijk: daar moet ge zijn en ge weet het. Godverdomme, ge weet het. Zorgt dat ge bij het minste windje nu niet opnieuw als een gek begint te bouwen. Ge zijt een blad, geen boom.
Misschien heeft hij gelijk.
Vergeet het, vergeet het gewoon.