Leas Cliff Hall, Folkestone
Dat de Babyshambles terug zijn, zei men. Dat er onder die gatlelijke hoes van Damien Hirst een dijk van een plaat zit, zongen de boxen. Dat ik nog maar eens een poging moest doen de baby’s live aan het werk te zijn, dacht ik. Lang voordat het – ondertussen hopeloos uitverkochte – concert in Ancienne Belgique aangekondigd werd, repte ik me naar de computer om een ticket richting Folkestone vast te leggen. Jiha!
Terwijl de tickets aan land de deur uitvlogen, was dat voor de Britse toer absoluut niet het geval. De patserige balzaal – het had iets weg van een activiteitenlokaal voor senioren – was hoogstens half gevuld. Het goede nieuws omtrent de tour: Pete en zijn maten zijn overal opgedaagd. Er werd stevig afgetrapt met Delivery, Nothing comes to nothing en Seven Shades. De band was in zeer goede doen en even leek Pete de schijn op te wekken deel uit te maken van die retestrakke band. Even, want veel illusies hoeven we ons niet te maken. Van de berichten over een zoveelste poging tot herrijzing van de heer Doherty, is niet veel aan. Zijn aandeel in de plaat is – hoorbaar – beperkt en live bestaat zijn aandeel erin er te staan. Nu ja, staan: af en toe ging Zijne Shambleheid even liggen. Naar verluidt had hij een dag of zes de slaap niet kunnen vatten, de plooinicht.
Wat La Doherty allemaal uitspookte, is te veel om op te noemen. Zijn geschrapt van de checklist: gooien met gitaren, met microfoonstands, microfoons, een halve liter bier, drumsessie, rugby spelen met de speakers, etc. Doherty is al een tijdje niet veel meer dan een aapje dat opgevoerd wordt om zijn kunstjes te doen. De in prachtige outfits uitgedoste locals zagen er geen graten in: duwen, kloppen, met bier van vijf pond gooien, op uw muile stuiken en buiten gegooid worden. Feest!
Was het goed? Godbetert neen, al waren de eerste nummers veelbelovend, maar het werd al te gauw een zaak van decrescendo. Was het een aanrader? Absoluut. De plaatselijke jeugd, het barslechte geluid – vanwege mijn oren: foei geluidsman – en natuurlijk Doherty zelve zorgden voor een onvervalste punksfeer. Toch een apart volk, die Engelsen. Ik denk dat het een beetje zoals een slechte voetbalmatch was. Al kan pakweg West Ham – Man City zeker even slecht zijn als Anderlecht – Lierse, het is toch anders.