Vooruit, Gent

Toen ik deze zomer zat te treuren om de afgelasting van Beady Eye op de Lokerse Feesten, werd de avond geheel onverwacht gered door Primal Scream. Het woordje ‘onverwacht’ gebruik ik niet bepaald willekeurig, want tot mijn eigen blaam moest ik bekennen deze Schotten niet te kennen. Nu ja: door Bobby Gillespie en de zijnen voor de tweede maal in een maand of vier tijd aan het werk te zien, zit ik qua wiedergutmachung alvast op schema.

Of ze nu hun bus gemist hadden of simpelweg te laat uit hun bed gerold waren, is niet geweten, maar op het laatste nippertje werd bekendgemaakt dat Primal Scream pas rond een uur of tien zijn kop zou laten zien. Noot aan meneer Didier Emocrazy: een beetje jammer dat er voor die ruime wachtperiode geen echt voorprogramma voorzien werd. Desondanks was de start er boenk op. ‘2013’ – wat een héérlijk nummer om een set mee te beginnen -, ‘Hit Void’ en ‘Jailbird’ werden in een hels tempo op een mak publiek afgeschoten.

Het adjectief ‘mak’ was overigens niet enkel van toepassing op het publiek: ook Bobby bleek er niet al te veel zin in te hebben. Geen halfslachtige Jaggerdansjes of slungelige Thurston Moorepasjes maar veeleer een stilleven gekluisterd aan micro en statief. Jammer, want deze band en setlist moet er altijd in kunnen slagen vanaf noot één iedereen mee te krijgen. Het was pas naar het einde van de set toe (met ‘It’s Alright’, ‘Country Girl’ en ‘Rocks’) dat Bobby leek te ontwaken. Tijdens de bis toonde hij zich gul door ‘Loaded’, ‘Come Together’ en nog eens ‘Rocks’ ten berde te dragen.

Primal Scream is een betrouwbaar merk: een ticket voor de Schotten betekent garantie een goedgevulde show met een steengoede band, een mooie setlist en een frontman die zijn rol als entertainer weet in te vullen. Af en toe – zoals nu het geval was- kunnen ze nogal steriel uit de hoek komen, wat echt doodzonde is. Maar van die twee keer Primal Scream in vier maanden heb ik geen spijt: laat maar weten wanneer je nog eens op de koffie wil komen, Bobby.