Botanique, Brussel
Toen ik Cold Specks voor het eerst bezig zag bij Jools Holland in 2011, was ik meteen verkocht aan haar carbonzwarte ‘doom soul’. Ruim zes jaar later kruisen onze paden in een Brusselse kelder. Qua setting zat het alvast goed en voor één keer konden de keldergewelven het geluid tot zijn recht laten komen.
Cold Specks’ eersteling (I predict a graceful expulsion, 2012) zat er ‘boenk’ op. Niet zo uitgepuurd als op de eerste schuchtere livemomenten, maar de arrangementen werden als frisse lentebloempjes over haar dijk van een stem geplant. Opvolger Neuroplasticity is mij volkomen ontgaan en kon op heel wat minder bijval rekenen door de plaatjespers dan de voorganger. Nu kwam ze haar derde langspeler Fool’s Paradise voorstellen.
Van zodra het startsein was gegeven, blijkt deze band stevig zoekende. Ladan Hussein wist zich geen houding en bleef maar frunniken met haar microfoonstandaard of aan haar sjaal, waarachter ze zich bij momenten letterlijk verstopte. Links geflankeerd door een padjesdrummer, rechts door een doe-al die alle samples, synths en overdubs diende op te vangen. Die laatste kreeg meermaals vlammende blikken van zijn frontvrouw en stond bijgevolg niet sterk in z’n schoenen. De nervositeit en knulligheid van de eerste minuten verknalden meteen de belangrijkste troef voor dit soort voorstellingen: sfeer. De lullige verlichting deed daar nog een schepje bovenop.
Zoals later op de nieuwe plaat zou blijken, is het potje nummers-geschreeuwd-vanuit-een-getergd-tienerhart op en moet Hussein op zoek naar andere manieren van songschrijven. Daarin heeft ze haar draai nog niet gevonden. Jammer, want met zo’n stemgeluid en boodschap (ze heeft echt wel iets te vertellen) kan zo veel meer gedaan worden.
Even geen nieuwe plaat meer uitbrengen en bezinnen, Ladan.