Dranouter
Wat een vreemd festival, Dranouter. Na mijn eerste ervaring met het onooglijke dorpje diep in de Vlaanders, weet ik niet zo goed wat te denken. Of ja, toch: het was een festival vol contradicties. Zo heb je aan de ene kant het gemoedelijke, warme festival met zijn Oxfamtenten en Ecozones – waarvoor je eerst 2 km door een aardappelveld moet lopen – maar aan de andere kant het hard aanvoelende logo en de stevige toegangsprijs, die beiden wel erg hard aan een Live Nation organisatie doen denken.
Dan sta je daar, tussen de koeien. Dat dit een gezellig festival is, staat als een paal boven water. Werkelijk iedereen kom je er tegen: van jong naar oud, van valide naar anders-valide. Velen hebben een comfortabel stoeltje meegenomen. Er heerst een gemoedelijke sfeer: rustig een stukje muziek meepikken, geen opgefokte boel. Jammer genoeg zorgt net die gezellig- en gemoedelijkheid voor een domper tijdens de passage van dEUS. Het publiek stond er zodanig relaxed bij, dat er maar weinig animo in de lucht hing. Zodanig gezellig en vriendelijk dat het saai dreigt te worden. Bij momenten stonden de toeschouwers – afgezien van die paar tienerfans met teddyberen – als koeien naar een voorbijrijdende trein te staren. Los van het makke publiek, waren er nog wel een aantal zaken die haperden aan het concert. Zo was er vanalles mis met het geluid: Barman en zijn kompanen ergerden er zich zowat het hele optreden aan. Ook de nieuwe nummers waren blijkbaar nog niet rijp genoeg: afgezien van de Vantage Point-nummers, stond ik naar krak hetzelfde optreden te staren als mijn vorige dEUS-belevenis, ondertussen toch wel al vijf jaar geleden. Nog een laatste persoonlijke ergernis: een tweede bisronde is not done, vooral niet als je eerste bisronde maar uit twee nummers bestond. Het komt allemaal zo plastic over, zo gemaakt. Men zegge het – alsjeblieft – voort.
Maar het moet gezegd: afgezien van die tegenslagen, was het een geslaagde doorgang van de Antwerpenaren. Ze hadden er duidelijk zin in, lieten zich niet van de wijs brengen door de technische problemen, brachten een mooie setlist ingepakt in een mooi decor. Vooral de uitzinnige versie van Morticiachair was een fris tussendoortje. Mede door de uitgebalanceerde setlist – met zowel ouder als nieuwer werk – werd het duidelijk dat dEUS een generatie-overschrijdend project is geworden. De generatie die enkel weet hebben van Vantage Point en Pocket Revolution (aangevuld met wat golden oldies) en de generatie die het hele oeuvre kent.
’s Avonds keerde ik na een bizar, maar goed concert, als een tevreden man terug huiswaarts. Gerustgesteld door de goden: ze zijn er nog en ze zijn in form. Slaapwel koeien.