Botanique, Brussel
Toen hun debuut 180 begin 2013 uitkwam, was ik er – en dan druk ik me nog zachtjes uit – niet meteen ondersteboven van. Dat het viertal uit Londen door Engelse media tot het zoveelste next-big-thing werden gekatapulteerd, hielp er ook niet veel. Veranderde dat even toen ze later dat jaar de Gentse Charlatan onder handen namen. Dat laatste mag u letterlijk nemen: een overactieve merch-jongen die alles en iedereen vakkundig van PV-stickers voorzag, tonnen energie op het podium en dronkemansliederen die iedereen meteen in zijn hart sloot. Chaos. Chaos die bovendien van geen ophouden wist: de show werd simpelweg afgesloten door een plon die werd afgelegd. Sindsdien draaide ik 180 grijs, telkens met de energie van die avond in het achterhoofd.
Intussen brachten de PV een zeer anonieme opvolger Danger in the club uit. Bij de eerste luisterbeurten deed de plaat me nog minder dan destijds bij 180, ondanks het feit dat de hype intussen al lang was gaan liggen. Begin oktober kwamen ze die draak van een tweede plaat in de Botanique voorstellen. Tegen beter weten in dan toch maar tickets gekocht; al was het maar uit nostalgie voor de vorige passage.
In Brussel werd al snel duidelijk dat de hype helemaal geluwd was én dat die draak van een tweede plaat niet te veel zieltje had weten te winnen. De verwachtingen waren dan ook laag. Onterecht, zo bleek. Het viertal bleek niks van hun drive verloren te hebben. Mede door een slimme mix van de luttele lichtpunten van op Danger in the club en heel veel materiaal van hun debuutplaat werd het opnieuw een uitgelaten avondje onder vrienden. Op zo’n avond is iedereen je vriend. Luidkeels meekwelen met Best of Friends, Rattlesnake Highway en zelfs 14; de obligate pint in de hand.
Danger in the club blijft een draakplaat, eentje waarvan je denkt “nog zo één en het is gedaan”. Toch zijn de jongens er wederom in geslaagd met hun passage een meerwaarde te creëren. DITC ligt alleszins een pak meer op na die oktoberavond dan ervoor. Eigenlijk zouden bands als Palma Violets voor eeuwig en drie dagen in donkere vochtige pubs moeten blijven toeren en het groeiprincipe (meer-groter-gesofisticeerder) vierkant achterwege moeten laten. Om PV te begrijpen moet je geen platen kopen of stadionconcerten bijwonen: een pint aan de toog van je bruine kroeg met je maten en bent helemaal mee.