6u00, dit is het nieuws met Xavier Taverne.
Grommend draait hij zich om en verkoopt zijn wekkerradio een welgemikte linkse hoek aan een degelijke prijs. De afgelopen drie weken was snoozen volledig uit den boze, maar voor deze laatste dag gunde hij zichzelf maar al te graag enkele extra minuten zonde. Hij zou later op de dag nog wel gaan biechten. Enkele tellen later slaat de wekker genadeloos terug met een zuivere center lawaaihinder. Het duurt even vooraleer hij het lawaai kan onderscheiden van zijn wederhelfts’ lieflijk gesnurk en de vette regendruppels op het raam. Wanneer het begint te dagen dat het bakje met de digitale ledlichtjes de oorzaak heeft aan dat lawaai, herkent hij een melodie tussen de ruis. Irish blood, English heart, this I’m made of. There is no one on earth I’m afraid of kweelt Morissey. Ah wat zou het ook: de koffie zet zichzelf nog niet en zonder doorzettingsvermogen tuimel ik nooit uit dat bed, denkt hij.
Terwijl het hete water zich een baant zoekt doorheen ingewikkelde pompsystemen en goed gevulde filterzakken, strompelt hij zich onder een warme waterstraal. Wetende dat er eindelijk een halt wordt toegeroepen aan de periode van weinig slaap, veel koffie en een flinke dosis stress, doet deze besproeiingssessie meer dan deugd. Dat hij zo’n examenmarathon erop had zitten, had hij uiteraard volledig aan zichzelf te danken. Mede daarom ook dat je hem zelden hoort klagen: hij is er nu eenmaal gewend aan geraakt zo’n driemaal per jaar een kleine maand intensief het uiterste van je fysieke en psychische zelve te eisen. Noem het gerust Ramadannen voor gevorderden. Zonder al te veel te gaan overdrijven, kan je stellen dat studeren topsport is. Net als bij een WK voetbal moet je ietwat geluk hebben met de loting, moet de wedstrijdleiding je bij voorkeur gunstig gezind zijn en laat je je bij voorkeur omringen door een heel medisch team.
Akkoord, de vergelijking met voetbal geldt misschien niet als beste argument gezien velen voetbal veeleer als spel dan als sport beschouwen. Jedoch, het vraagt wat van je lijf. Terwijl hij zichzelf staat te bezepen onder zijn douche, constateert hij dat die eerste schuchtere pogingen om die opkomende bierbuik in te dammen, volledig teniet zijn gedaan door drie weken examengeweld. Een chronisch gebrek aan sport, een overdaad aan constant vreten, liters gesuikerde dranken en de natuurlijke bijkomstress plegen een ware roofbouw op het lichaam. Net nu hij een beetje resultaat begon te boeken, kan hij weer van voorafaan beginnen. Hij kijkt bedrukt bij het bedenken van deze vaststelling en overweegt even om zijn dag slecht gemutst aan te vatten. Even kijken of we dit niet met een kwinkslag kunnen oplossen … Maar natuurlijk: “Een man moet zich doelen kunnen stellen!”, en hij spurt triomfantelijk de badkamer uit.
Op een vers brood van de warme bakker moet hij wederom niet rekenen. De illusie die hem in zijn lagere schooljaren aangereikt werd als zouden bakkers ’s nachts om 1u00 opstaan en dan als een gek beginnen bakken tot ’s morgens, had hij in zijn korte zelfstandige leven al gauw overboord moeten gooien. Bakkers die hun deeg laten aanvoeren door industriële bakkerijvrachtwagens zijn geen bakkers. Bakkers die drie dagen per week en dagelijks een extra lange middagpauze gesloten zijn, zijn geen zelfstandigen. Of net wel? Terwijl we toch bezig zijn, ik bedenk algauw nog een gepaste zegswijze: “De uitzondering, bevestigt de regel!”.
Zo sleurt hij zich een laatste keer achter zijn bureau, het hoofd gebogen op de veel te laat gemaakte samenvatting die vol staat van de koffietasringen. Frankie Loosveld zou er hysterisch van worden, maar het brengt hem een soort van eigenaardige innerlijke rust. De spreekwoordelijke stilte voor de storm. Het ritueel dat velen “nalezen” zouden noemen, betekent voor hem veeleer een meditatiemoment. Een moment om gefocuset te geraken, alle zintuigen en cognitieve werkingen afgestemd op één ultiem doel: een gesuikerde uitslag.
Hij springt op z’n fiets, en snelt het einde van zijn ramadan tegemoet.