Afgelopen weekend hoorde ik Jane Birkin – blijkbaar spreek je dat bierkin uit – op de radio naar aanleiding van haar passage in het kasteel van Ter Hulp, datzelfde weekend. De vrouw woont al decennia in Frankrijk, maar drukt zich nog steeds uit in – wat ik een geweldige term vind – een soort Franglais; of Frenglish zo je wil. Blijkbaar een erfenis van Serge, die niet wou dat Jane al te vlot Frans zou spreken en daardoor meer met Franse mannen zou afspreken.
Ze sprak stil, aarzelend … bedeesd is allicht het best passende woord. Maar ook mysterieus, verwarrend en liefdevol. Dat Serge liedjes voor haar is blijven schrijven van aan de eerste ontmoeting tot kort voor zijn dood. Dat ze bepaalde nummers nooit meer zou kunnen brengen, omdat dit als bedriegen zou aanvoelen. En omwille van de vrees dat Serge haar voor de rest van haar leven als een demoon zou komen kwellen.
Respect, zonder oevers. Eindeloos.