Al fluitend ging ik naar de stadsdiensten. Eindelijk zou ik mijn rijbewijs af gaan halen. Die ‘eindelijk’ doet een reeks aan mislukte pogingen vermoeden, maar heeft eerder betrekking op mijn nonchalance en jeugdig idealisme. “Dat ik in de stad helemaal geen behoefte heb aan een vierwieler” en “dat ik nog tijd genoeg heb” vormden lang mijn verdedigingslinie. Tijd had ik inderdaad genoeg, al heb ik er misschien iets te veel genomen. Het niet bezitten van een rijbewijs wringt ook met een – poging tot een – gesetteld leven: georganiseerd boodschappen doen, wint het vaak van ad hoc improviseren. Ook de lokroep van een reis met de ingrediënten auto-tent-rugzak klonk steeds harder, om dan nog maar te zwijgen van de handigheid van een rijbewijs bij het solliciteren. Nog een lijntje bij op mijn cv ter uwer overtuiging.
Je begrijpt dat ik best opgelucht was. Naar goede gewoonte liet ik me ringeloren door stadsgenoten die veinsden het neem-een-ticketje-en-wacht-je-beurt-af-systeem niet te kennen. Helaas voor hen: het kon mij niet deren. Mocht ik nu een adreswijziging komen melden, dan misschien wel. Ik kom een stukje vrijheid afhalen, dat neemt geen enkele voorkruiper mij af. Ik had me dan ook verheugd op een statig roze document dat maar al te gauw zou verworden in een beklad roze vodje. Een document zoals het hoort te zijn, met stempels en handtekeningen: alles erop en eraan. Helaas, ook hier heeft plastic zijn weg gevonden. Geen papier, geen stempel, geen handtekening. Wel roze, maar dat was nu niet meteen mijn hardste eis. Je krijgt het geval godbetert zelf proper weggestopt in je portefeuille. Je kan er zelfs geen koffievlekken meer op kwijt en waarschijnlijk zal het lang duren alvorens mijn plastic vriend een vodje wordt. De mensen met smetvrees kunnen het zelfs in de wasmachine stoppen telkens ze het iemand vreemds in de handen hebben moeten stoppen. Zelfs de afwasmachine is een optie, waarom ook niet.
Maar goed, ik mag al blij zijn dat het geval niet over een computerchip beschikt die beschadigd kan geraken. Wie weet kan ik ermee wel Plus-punten ruilen in de Delhaize? Daar sta ik dan een beetje beteuterd te kijken, maar gelukkig heb ik nog één troost: mijn stukje vrijheid, dat nemen ze me – voorlopig – niet af. Iemand een lift?